Partij 39: A-klasse                                       Bangkok, Thailand

 

Klik HIER om terug te gaan naar het verslag van de partij

 

Een week lang flink ziek geweest van mijn partij in Ahoy. Niet naar kunnen, niet naar wens, niet naar verwachting en zeker niet in verhouding met inzet en opoffering… Mooi frustrerend allemaal dus en ik was er goed ziek van. Vooruit kijkend had ik in december door omstandigheden geen wedstrijd staan, de eerstvolgende (grote!) uitdaging was pas weer op 2 februari...

 

Wel zou ik nog even meegaan naar Thailand. Krista had daar namelijk een partij op ‘the Kings Birthday’, het grootse jaarlijkse evenement ter ere van de verjaardag van de koning. Ik zou waarschijnlijk meegaan als begeleider omdat Fred pas later zou invliegen. Ik wist dit allemaal nog niet helemaal zeker, en bovendien had ik nog geen vrij geregeld op mijn werk.  

Eerst maar eens proberen de zinnen te verzetten, en proberen die partij achter me te laten. Dus voor het eerst sinds lange tijd weer eens een weekendje aardig doorgehaald. Na vrijdag en zaterdag het nodige genuttigd te hebben voelde ik mij – bij gebrek aan gewenning –  op zondag behoorlijk brak. Op zondagavond belt Fred: “Zeg, wat zou je ervan denken als jij ook een partij vecht in Thailand?” Ik hap naar lucht en stamel: “W….www….wat zeg je? Thailand?…Hhh…hoe dat zo?” Door mijn hoofd knallen allerlei gedachtes. Ik kijk verschrikt op mijn horloge en realiseer me dat ik dan alweer over twee weken scherp moet zijn. De gedachte aan de drank in mijn lijf maken dat ik wel door de grond kan gaan. Hoe moet ik dit binnen twee weken klaar gaan spelen? “Tsja”, zegt Fred, “op zich een mooie kans nietwaar? Ze hebben me een voorstel gedaan, dus denk er maar even over na. Ik hoor morgen wel van je. “ Klik.

Ik heb de telefoon nog in mijn hand en zit met grote ogen dom voor me uit te staren. Ik bedenk me dat er een boel redenen te verzinnen zijn om dit niet te doen. Bijvoorbeeld het feit dat ik net een slechte partij heb gehad, en dat ik tijd nodig heb om mezelf te hervinden. Of dat ik absoluut niet voorbereid ben om op de Thaise stijl te vechten, daar heb je wel wat meer tijd voor nodig dan twee weken. Of het feit dat je daar in Thailand heus de partij niet zal winnen op jurybeslissing. Of de huivering voor volledige Thaise regels, met ellebogen naar het hoofd dus. Die gasten trainen al met deze wapens vanaf dat ze kunnen lopen, en ik heb hier nog nooit op getraind. En dan de meesterlijke wijze van clinchen! Hier in het westen is dit clinchen een stuk minder ontwikkeld doordat het bij praktisch geen enkele bond gewaardeerd wordt. De meeste westerlingen worden dan ook kansloos de ring door geslingerd door zo’n Thai…

Heel snel zoeven deze gedachtes even door mijn hoofd, maar echt helder nadenken lukt niet. Enkel mijn gevoel is duidelijk: diep in mij voel ik gretigheid en vechtlust en daarmee was voor mezelf de beslissing dan ook gelijk genomen. Dit is een geweldige kans, een prachtig avontuur en iets unieks om mee te maken. Dat ga ik gewoon doen!

Terwijl ik daar nog zo zit met die telefoon hoor ik Rebecca in de verte vragen: “Waar belde Fred voor?” Zo normaal mogelijk antwoord ik: “Ik kan in Thailand vechten, tegelijk met Kris. Of ik er even over na wil denken…”. Ze kijkt me vragend aan en ziet direct aan de flonkering in mijn dat ze eigenlijk niets meer hoeft te zeggen. Zij weet als geen ander hoe goed het voor mij is om weer een uitdaging te hebben. Zodoende zijn we allebei blij. Toch vraag ik me niet veel later wel een klein beetje af waar ik in godsnaam aan begonnen ben…

De Thais hebben hun koning heel hoog in het vaandel staan. De beste man wordt daar vereerd op echt een heel andere wijze dan wij in ons nuchtere Nederland gewend zijn om te gaan met het koningshuis. Net als dat wij koninginnedag vieren is er daar op 5 december de landelijke feestdag ter ere van de verjaardag van de koning. En om de koning te plezieren wordt er elk jaar een groot thaiboksevenement georganiseerd op het terrein bij zijn paleis (!).

Vechten in de tuin van de koning!

 

De grote thaise promotor Songchai houdt tijdens dit evenement de finale van zijn S-1 Worldchampionship, een prestigieus toernooi waarvan de diverse voorronden met name in de Oostbloklanden worden gevochten. Het hele evenement in de tuinen van de koning staat in het teken van “Thailands best against the rest”. De Thais zijn trots op hun volkssport en het moge duidelijk zijn dat zij graag de wereld laten zien dat zij als natie het beste zijn in de sport die in hun eigen land ontstaan is. En dat is misschien nog steeds waarheid, als je het tenminste puur beoordeeld volgens de traditionele Thaise regels die zij nog steeds hanteren. Deze regels zijn in de meeste overige landen iets aangepast aan een vechtvorm die aantrekkelijker is voor het grote publiek. Zo is het lange clinchen bijvoorbeeld veelal weggelaten en zijn de gevaarlijke ellebogen - vanwege de vele blessures-  ook weg geëvolueerd. De Thais zijn denk ik het enige land die nog zo strak vasthouden aan hun traditionele vorm. Het moge dan ook duidelijk zijn dat het als Westerling niet eenvoudig is om in Thailand, voor een Thaise jury op volledig Thaise regels te winnen van een Thais kampioen…

Maar goed, ik ben heel opgewonden bij de gedachte aan deze prachtige kans! Het is inmiddels de 23e, en na twee dagen trainen krijg ik enorme zin in de uitdaging en het avontuur. Dat de gedachte aan vechten tegen een Thai op volledig Thaise regels jarenlang een schrikbeeld is geweest probeer ik naast me neer te leggen. Ik heb geen idee wie mijn tegenstander wordt en ik weet niet eens of ik een enkele partij of een toernooi ga vechten. Ik heb dan ook maar besloten om me niet druk te maken over zaken waar ik geen invloed op heb. Gewoon zorgen dat ik deze twee weken goed in mijn vel kom te zitten zodat ik scherp kan reageren op wat ze ook voor mijn neus mogen zetten. Ik zie het wel, ik ga er gewoon alles aan doen om er het beste van te maken!

“Het is gewoon een baan.

Vogels vliegen.

Gras groeit.

Golven beuken het zand.

Ik vecht met mensen.”

 

Muhammad Ali