Partij 32:  A-klasse                   J. de Keyzer (Dawsu Leuven)Arnhem, 4 juni 2005                                                    Onbeslist

Waar het aan ligt weet ik niet, maar bijna elke keer als ik in het Arnhemse Valkenhuizen vecht krijg ik te maken met afzeggingen en wisselende tegenstanders. Ook dit keer was dit het geval, en het leek erop dat mijn partij uiteindelijk niet door zou gaan. Gelukkig wist promotor Ramdjilal echter nog tijdig een tegenstander te vinden in de vorm van de Belgische Jan de Keyzer. Dit alles was akkoord mits ik er geen problemen mee had dat deze de Keyzer ‘een paar kilo’ zwaarder was. Nou ja, liever niet natuurlijk, maar ja… Je hebt je keihard voorbereid om een partij te maken en wilt graag knokken dus stem je toe. Misschien wel tegen mijn gevoel in, aangezien ik er inmiddels wel achter was dat de –75 kg mij niet echt lag.

 

Ik was goed afgetraind en bracht uiteindelijk op de dag van de weging nog geen 71 kilo op de weegschaal. De Keyzer was al gewogen; dik 75 kilo. Ik hoopte maar dat dit betekende dat hij een beetje veel lui vet bij zich droeg. Toen ik hem echter een dag later door de zaal zag lopen begreep ik dat ik het mis had. Het gewichtsverschil was te verklaren aan de hand van zijn enorme lengte. Deze Belg was dik over de 1.90 meter lang! Een paar kilo verschil, vooruit dan maar. Maar deze lengte was toch wel iets om letterlijk nogal tegenop te kijken.

“The only thing you can change about the past is the way you look at it”

M. Tyson

De partij was lastig. Met name door zijn lengte kon ik De Keyzer maar niet goed raken en neerzetten waar ik hem wilde hebben. In ronde 1 trof ik hem nog erg mooi en hard met een hielkick, en ik wou dat deze trap er gelijk een einde aan had gemaakt. In de latere rondes liet hij zich namelijk niet meer zo makkelijk verassen door deze trap. Hij leunde steeds net op tijd iets naar achter en vanwege zijn grote lengte kwam ik zo steeds net een paar centimeter tekort. Het verschil in lengte en kilo’s wist De Keyzer echter niet echt over te brengen in een fysiek voordeel qua kracht. Het moeilijke zat hem meer in het feit dat ik hem simpelweg slecht kon raken. Een schrale troost is het feit dat hij me na de wedstrijd liet weten dat hij dezelfde problemen had ervaren. Zo kwamen we samen in de kleedkamer tot de conclusie dat wij beiden een moeilijke partij hadden gehad. De uitslag (onbeslist) was begrijpelijk, maar gevoelsmatig had ik er niet helemaal vrede mee. Ik had het idee dat ik hier meer had verdiend, en harder voor de winst had gevochten. Het sterkte mij dat deze mening ook terug was te lezen in de diverse wedstrijdverslagen op het internet. Ook als ik de beelden bekijk tel ik simpelweg meer punten in mijn voordeel. Maar zoals eerder gezegd: achteraf zeuren, daar koop je niks voor. Als ik zeker had willen zijn van mijn zaak had ik hem maar neer moeten pompen.