Partij 31:  A-klasse                         H. Akdeniz (Killerfighters)Elst, 28 maart 2005                                                      Winst pnt

Na een aantal maanden relatieve rust door het gedoe met de Superleague werd het tijd me te gaan meten met de inmiddels zeer bekende Henry “Superpiele” Akdeniz. Deze Akdeniz staat al vanaf zeer jeugdige leeftijd in de ring maar was pas sinds kort bezig met een grandioze opmars in de A-klasse. Zijn visie was dat hij alleen maar tegen echte toppers wilde vechten. Beginnende A-klassers waren voor hem niet interessant genoeg. Hij voegde de daad bij het woord en vocht in een onwaarschijnlijk hoog tempo tegen zeer gerenommeerde namen. Veel mensen trokken zijn grootspraak in twijfel, maar al gauw bleek dat hij het met zijn ruim 80 (!) partijen ervaring  iedere topper een verdomd lastige avond kon bezorgen. Zo had hij een paar weken voor onze partij nog tegen Kaas een onbeslist gevochten. En dat was toch zeker wel een schok in kickboksland. “Superpiele onbeslist tegen Kaas?? Zohoo….met deze gozer moeten we echt rekening gaan houden!”

 

Superpiele was al tijden bezig met het maken van veel propaganda voor zichzelf. Zo was hij veelal nadrukkelijk aanwezig op de diverse kickboksforums op het internet.  Sommigen vonden hem hierdoor vreselijk irritant, maar feit was wel dat hij mooi heeft bereikt dat iedereen inmiddels weet wie Superpiele is. Dat is namelijk die gozer uit Deventer die voor niemand bang is en het liefst elke week tegen een wereldtopper wil vechten.  

Nu was ik Superpiele een paar weken voor onze wedstrijd tegengekomen op een ander gala. We stonden bij de weging en hij ging voor de gein even op de weegschaal staan: ruim 78 kilo! Het heeft me ernstig verbaast dat hij in twee weken tijd ruim zes kilo wist af te vallen zonder zijn kracht of conditie te verliezen. Hij woog namelijk keurig 72,5 kg op de dag van de weging.

 

Mede door alle activiteit op het internet had deze partij erg veel aandacht gekregen. Iedereen was benieuwd hoe deze partij zou uitpakken. En vooral na de prestatie van Superpiele tegen Kaas was men erg benieuwd of ik wel bestand zou zijn tegen dit conditiemonster. Er kwam dan ook een behoorlijke druk op mijn schouders. Op een gegeven moment ging het niet meer alleen om winnen of verliezen. Mijn eergevoel stond hier op het spel. Wij moesten uitmaken wie de sterkste man uit het oosten was. Superpiele was lang niet bij iedereen populair en veel mensen drukten mij op het hart dat het mijn taak was zijn mond te snoeren. Tussen mijn oren maakte ik door al deze heisa ‘verliezen van Akdeniz’ tot het ergste wat me maar kon overkomen. Ik was dan ook tot op het bot gebrand om te laten zien wie ik was. Wat dacht deze jonge knul wel? Zomaar even naar mijn buurt komen om met een boel bombarie van Staring te winnen? “Dit ga jij me niet afpakken jongen…” Ondanks dat ik niks persoonlijks tegen Superpiele had was hij tussen mijn oren mijn grootste vijand ooit geworden.

“Liever opgebrand dan uitgedoofd”

Herman Brood

We vochten de hoofdpartij en vaak zie je dat een deel van het publiek dan al de zaal verlaten heeft omdat ze al naar huis zijn met de vechters waarvoor ze zijn gekomen. Ditmaal echter was de zaal nog bomvol. Iedereen was benieuwd hoe deze aanvaring zou gaan verlopen en de spanning was goed voelbaar in de atmosfeer.

Superpiele begon gelijk in ronde één als een idioot te keer te gaan met een zwaar bombardement van stoten en trappen. Ik wist dat dit zijn stijl was, maar stond toch best wel wat te kijken van zijn wilde aanvalsdrift. Ik besloot regelmatig maar eens rustig in dubbele dekking af te wachten tot hij een beetje uitgeraasd zou zijn. Dat is echter geen wijze optie tegen dit onvermoeibare wezen. Voor je het weet sta je in ronde vijf nog met je handen bij je kop en heb je amper de kans gehad om iets terug te doen. Er zat dus niets anders op dan maar gewoon mee te gaan en terug te knokken met alles wat ik had. Vijf ronden lang heb ik met hart en ziel alles moeten geven. Hij was echter maar niet af te stoppen, het was net alsof Superpiele geen pijn kon voelen. Een aantal keer leek hij bijna neer te gaan op zijn benen, maar net zo veel keren liep hij al weer vlot stevig in zijn vooruit. Ook heb ik een paar keer alle lucht uit zijn longen geslagen met zware stoten op het lichaam. Je zag hem even in elkaar krimpen en naar lucht happen en dan ging hij weer vrolijk verder in de vooruit. Idem dito met stoten op het hoofd. Er zaten een paar zware treffers tussen, maar zonder dat hij met zijn ogen knipperde slikte Superpiele ze weg en ging hij verder in de bekende vooruit. Deze vent kan dus duidelijk maar één kant op, en dat is vooruit.

Ondanks dat de partij loeizwaar was door het hoge tempo heb ik mij geen moment echt in de problemen gevoeld.  Superpiele deed weliswaar erg veel, maar was niet erg zuiver in zijn acties. Praktisch alles wat hij maakte landde op mijn dekking. Maar ook daar kun je last van hebben: na mijn partij hield ik veel pijn over aan mijn pols en ik besloot na een paar weken doortrainen voor de zekerheid maar een foto te laten maken. Deze bleek dus gebroken te zijn door de vele scherpe hoge trappen van mijn vriend Superpiele.

Aan het eind van de pot kon er volgens mij geen twijfel bestaan over de uitslag, en ik kreeg dan ook de winst. Toch petje af voor deze Superpiele. Hij is inmiddels naar een zwaarder gewicht gegaan en ik wens zijn tegenstanders daar veel succes. Neem in ieder geval genoeg conditie mee als je tegen deze jongen vecht!

In de kleedkamer heb ik nog even zeer vriendschappelijk zitten napraten met Henry. Ik begrijp de kritiek die veel mensen op hem hebben, maar ik heb hem zelf leren kennen als een erg sympathieke gozer met een groot vechtershart. Ik hoop voor hem dat al zijn harde inzet met veel succes beloond zal worden.