Partij 14: B-klasse                                    Dahchour (Belgie)  

Dordrecht, 18 november 2001                               Winst pnt

 

Maar zelden heb ik meer pijn na een partij gehad. Mijn eerste   B-partij (Drago) was zwaar, maar de oorlog die ik hier moest uitvechten was nog een flinke schep daar bovenop. Petje af voor deze taaie Belg. Het verbaast me overigens dat ik nooit meer iets van hem gehoord heb, deze gozer had het zeker in zich ver te komen. De winst was een flinke opsteker aangezien Dahchour in 18 partijen ongeslagen was en op het punt stond naar de A-klasse te gaan.

Ergens gedurende de partij maakte Dahchour een voorwaartse trap naar mijn hoofd. Dahchour had helaas zijn teennagels niet goed geknipt en zodoende perforeerde de nagel van zijn grote teen helaas mijn kin. Dit soort blessures vind ik jammer en onnodig. Door onzorgvuldigheid van je tegenstander (en de officials!) kun je zo lelijke snijwonden oplopen in je aangezicht. Verder is het gewoon erg vervelend om midden in de nacht naar het ziekenhuis te moeten rijden voor zo’n lullig wondje, terwijl je liever je overwinning gaat zitten vieren.

 

Maar goed, Rebecca en ik komen erg lollig en blij aan bij de EHBO-post van het ziekenhuis om mijn sneetje te laten dichtplakken. Ik leg uit hoe ik aan mijn verwondingen kom, en zoals altijd kijkt de desbetreffende arts mij aan met een blik vol ongeloof en onbegrip. Ik kan niet verbloemen dat ik op diverse plaatsen erg veel pijn heb, en je kan zien dat deze man erg veel moeite heeft deze pijn te rijmen met de blijdschap die op mijn gezicht is af te lezen. Ik ga zitten op de behandeltafel en kreun aangezien mijn ribben flink pijn doen. Ik zeg hem nog dat hij alleen maar het sneetje hoeft dicht te plakken en dat de rest wel gaat. Hij kan het echter niet laten om naar mijn ribben te kijken. Hij concludeert wat gebroken ribben, en kijkt me bezorgd aan. Maar ja, daar doe je toch niets aan dus ik zeg:  “Nou ja, niets aan te doen. Als u dat sneetje even dicht wil lijmen zullen we u niet langer ophouden.”

De blik in zijn ogen zei verder voldoende. Hij deed zijn werk en liet ons gaan. Ik weet zeker dat hij nog lang met zijn collega’s heeft nagepraat over deze idioot met zijn barbaarse manier van sportbeleving. Ik blijf het vreemd vinden dat een dergelijk hoog opgeleid persoon zich niet kan verplaatsen in de belevingswereld van een vechtsporter, terwijl hij het wel de gewoonste zaak van de wereld vindt om dagelijks kapot geschopte voetbalknieën –en enkels te behandelen.

Elke sport heeft zijn eigen specifieke risico’s en sportblessures. Neem een sport als voetbal. Daar vallen procentueel gezien erg veel mensen uit met kapotte gewrichten zoals knieën en enkels. En dan bedoel ik echt kapot in de zin van: daar mag je nooit meer mee sporten of fysieke arbeid mee verrichten. Net zoals bijvoorbeeld een voetballer neem ik ook een aantal risico’s voor lief. Waarschijnlijk heb ik er alleen veel beter over nagedacht dan de gemiddelde voetballer.

 

= Mogelijkheden =

 

“De grenzen van je kunnen bereik je door ze voorbij te streven”